Sorun herkesin gözü önündeydi
1950’lerin ortasında ofislere giren IBM’in yeni elektrikli daktiloları, yazmayı hızlandırmış ama ufak bir dezavantajı da beraberinde getirmişti: yapılan hatalar artık silinemiyordu. Tek bir yazım yanlışı, koca bir sayfanın çöpe gitmesi anlamına geliyordu. O dönemde bankada üst düzey bir yöneticinin sekreterliğini yapan Bette için bu, gerçek bir kabustu. Çünkü kendi ifadesiyle hiçbir zaman becerikli bir daktilocu olmamıştı.
Çözüm, hiç beklenmedik bir yerden geldi. Bankanın vitrinini yılbaşı için süsleyen ressamları izlerken, onların hata yaptıklarında üzerini boyayıp kaldığı yerden devam ettiklerini fark etti. Aklına basit ama parlak bir fikir düştü: neden aynı mantığı daktiloda da uygulamasın?
En güncel haberlere ve son dakika gelişmelerine Google üzerinden anında ulaşmak için bizi favorilerinize ekleyin.
kaynak olarak ekleyin
Mutfaktaki deney, bir endüstriyi değiştirdi
Eve gitti, blenderını çıkardı ve beyaz tempera boyasını ofis kağıtlarının rengine uyacak şekilde karıştırmaya başladı. Küçük bir şişeye doldurduğu karışımı ince bir fırçayla işe götürdü. Yaptığı hataların üzerini nazikçe boyıyor, kuruduktan sonra doğru kelimeyi üzerine yazıyordu. Patronu hiçbir şey fark etmedi ama diğer sekreterler fark etti ve kısa sürede herkes o ‘sihirli boyadan’ istemeye başladı.
1956’da ‘Mistake Out’ adıyla küçük şişeler halinde satmaya başladığında kimse bunun bir gün milyonlarca ofise ulaşacağını tahmin edemezdi. Akşamları garajında, oğlu Michael ve onun genç arkadaşlarıyla birlikte şişeleri elle doldurup etiketliyordu.
Kovulmasına neden olan hata, kaderini değiştirdi
İşin en çarpıcı kısmı burada başladı. Gündüzleri bankada tam zamanlı çalışmaya devam ederken geceleri de siparişleri yetiştirmeye çalışan Bette bir gün öyle yorgun düştü ki, rutin bir banka mektubunu imzalarken bankanın adı yerine dalgınlıkla kendi şirketinin adını, ‘The Mistake Out Company’yi yazdı. Bu ufak ama talihli hata, işten çıkarılmasına yol açtı
Kaybettiği maaş onu zor durumda bırakabilirdi ama tam tersi oldu: Artık tüm zamanını ve enerjisini kendi işine ayırabiliyordu. 1958’de ürününü ‘Liquid Paper’ adıyla yeniden markalaştırdı ve patent başvurusunda bulundu.
Küçük bir şişe, dev bir iş imparatorluğuna dönüştü
1964’te şirket kâr etmeye başladı, 1975’e gelindiğinde ise yılda yaklaşık yirmi beş milyon şişe satılıyordu. Bette, şirketini kurarken sadece kâr odaklı değil, çalışanlarını önceleyen bir kültür inşa etti: Kreş hizmeti, çalışan kütüphanesi, emeklilik planları ve bir kredi birliği kurdurdu. “İşletmedeki gerçek değer asla parada değil, insanlığa getirdiği faydadadır” sözü, onun iş felsefesinin özetiydi. 1979’da şirketini Gillette’e devrettiğinde anlaşmanın değeri günümüz parasıyla yüz milyonlarca dolara denk geliyordu.
Oğlu ünlü bir pop grubunun üyesiydi
İşte hikayenin belki de en az bilinen detayı: Bette’in şişeleri dolduran o genç oğlu Michael Nesmith, ileride ‘The Monkees’ adlı efsanevi pop grubunun üyesi olarak dünya çapında ün kazandı. Üstelik Linda Ronstadt’ın seslendirdiği “Different Drum” şarkısının söz yazarı da yine Michael’dı. Annesinden miras kalan servet, oğlunun ilerleyen yıllarda müzik video formatının öncülerinden biri olmasına ve MTV’nin doğuşuna katkı sağlamasına da zemin hazırladı.
